Американын аянты боюнча өлчөмүнөн үстүнөн билдиниз. Бул сөзлөрдү, Шикагода өткөргөн үч күнүмдөн кийин, өлкөнү бир-бирине бirlесирген темир жолдордун бетинде, мен жашаган Сент-Луистога кайтып барган поездда жазып жатам.
Анын ичинде интернет сайттамда "Нот Дәфтәрим" бөлүмүндө көп көңүл үлгүрүп жаткан дүйнөлүк өзара байланыштар, саясат жана обществолор тууралуу мақалаларды бөлүшүүнү көрөм. Бирок Шикагода көргөн нерселерим, көргөн адамдарым жана шаар менде калган үнөмдөрүм мени да бул шаар тууралуу жазууга ылғайган. Қаншалыкты дөнгөлөгөн, неге бул көп тааныш жерге айланган жана бул барлык түзүлүштүн аркасында қандай иш үлгүсү бар? Бир аз да болсо, өз көзөмдөрүм менен буларды түшүндүрүүнү көрдүм.
Бардыгынан баштап кетейлик.
Чикаго 1833-жылы бир нече жүз адамдын турган кичинекей көчөлөк болгон. Мичиган көлүнүн жағасындагы орду, дамып келе жаткан каналдар менен темир жолдоруна карабастан, кыска учурда Американын маанилүү саал-сапар центрлеринин бири болуп калды. Бирок күндөлүк Чикагону түшүнүү үчүн, онын тарыхындагы чоң катаңа да ылайыкташуу керек.
1871-жылкы Чикаго жанырылуусу.
8-октябрь 1871-жылы башталган жана чоңуу менен эки күн убакыт алган жанырылууда 300дөн ашуу адам өлдү, 100 миң адам эвсиз болду жана 17 миңден ашуу үй жок болду. Бул убакта Лондон, Париж жана Стамбул көпчөлүк метрополияларга айланып калган болсо, Чикаго көпчөлүк дамып келе жаткан жаш шаар болуп калды.
Истанбул дегенде, менин кичик бир жақтауулуу ачпай кетемин. Дүйнөнүн кандай жерине барсам барым, кандай өзгөчө шаарлар көрсөм көрсөм, менин үчүн дүйнөнүн эң өзгөчө шаары Истанбул. Башкача айтканда, мәсэле жалгыз Босфор, архитектурасы же өзгөчө көрүнүшү жок. Истанбул үчүн көпчүлүк күрөштөр, төлөнгөн баалар жана түрк түркмөнү үчүн көп маани түзүлгөндөн кийин, бир шаардан көп көп. Истанбул – түрк жерине жана дагы бир нече жыл түрк жерине өзгөрбөй калат.
Нейсе, Истанбул сөз болгондо, тааныш көрүнүштөн алыс калуу иштен да эмес. Биз Шикагога кайталайлы.
Мени эң көп ырандырып жаткан жанынан кийинки окуялар болду. Шаардын кайта түзүлүшү кезинде ул үлкөн көрүнүштөрдүн бири болуп калды. Жанынан 14 жыл өткөн соң, 1885-жылы, бул жерде биринчи күндөлүк үйдүн мисалы Home Insurance Building көтөрүлдү. Күндөлүк деген сөзгө карап көрсөңүз, ал ул күнүнүн күндөлүгү; тек 10 каттык үйдүн түшүндүрүлүп жатат. Бирок ул күнүнүн инженердик мүмкүнчүлүгүнө караганда маанилүү өзгөрүш болду. 1890-жылга чейин шаардын халқы бир миңге жетти.
Бул өзгөрүштү жаны менен жалгыз эле түшүндүрүү дуруу эмес. Шикагонын орны, саалаштык байланыштары, транспорт торосу жана убакыт өткөн сайын жасалган инвестициялар да күндөгүдөгү шаардын пайда болушуна сепет көтөрдү. Бүгүнкү күндө биз үмүттөн көргөн күндөлүк үйлөр, бир катастрофадан кийин жылдамлашкан узун өзгөрүштүн үлгүсүн көрсөтөт.
Келеки адамдарга жана иш дисциплинына көчөлөйүн.
Америкага келгенден бир нече ай болду. Ошондуктан, бул өлкө жөнүндө өзгөчө үнөттөр айта алганчалык убакыт өткөн эмес. Бирок бул өткөн убакытта көргөн жана өзгөчө үнөттөрдө өзүмдүн үстүмдөн өткөн бир нерсе бар: Американдык адамдардын иштерине үнөттүүлүгү. Шикагода бул үнөттүүлүктү бир нече жолу, көпкө үзүнчө көрдүм.
Тренддеги көтүрүүчүдөн, курулуш ишчилери, ресторанда иштеген адамдардан, шаардык бийликтин жалпы чөйрөсүндөгү күзөтүүчүлөргө чейин көп киши менен күрүштүм. Мендин мисалдарым бираз көп, бирок кызыктуу болушу мүмкүн. Бирок өзүмдүн айтканымдын өзүнөн өзүнөн үнөттүүлүгүнөн көп үзүнчө болушу мүмкүн. Башкача айтканда, бир нече үлкөн компанияларда же университеттерде ғана эмес, көпчүлүк көрүнүштөгү иштерде да жоопкерчилигин билүү жана ишти жакшы ойлоп чыгуу үчүн тырышып жаткан күйдүн өзүмдүн көзүмдүн аркасына түшкөнүн айтам.
Бирок, мен барлык Американдык адамдарды бул түрдө дегенди укпойм. Бул үч айда күргөн адамдардан келген көрүнүштөр.
Бул иштин башка жакы да бар: иш ичинде өтө дисциплинилүүчү адамдар, иш күнү аяктаган соң, ошол убакытта өтө көпчүлүк күчтүү болуп, иштеринен ажырашат. Көбүнчө, иш күнү аяктаган бир минутдан кийин аларды иш ордуна таап калбайсыз деген сезим келет. мен үчүн бул да профессионалдыктын бир бөлүгү. Ишти өтө маанилүү көрсөтүү, барлык убакытын ишке арналган дегенди көрсөтбөйт; иш күнү, иш убактысы жана жеке убакыт арасында айырмачылык бар.
Бизде көбүнчө жакшы иштөөнүн өлчөмү, иш күнүнөн кийин өзүңүздүн кандай жакта таап калышыңыз же иште өткөрүп жаткан убакытыңыз болушу мүмкүн. Көбүнчө, эки элде да өзүнчө мисалдар бар. Бирок мен бул жерде көргөнүм, иш дисциплинынын қанчалык саат иштөгөнүнө эмес, бул сааттарда нерсе иштөгөнүнө байланыштуу экенин сезим келет.
Шикагонын ортосунда бул темпону көчөлөрдө да сезе аласыз. Көзөнөк күйүндө көп күчтөн кийин күтүүчүлөр, иш кийимдеринде бир жерге жетүү үчүн жүргөн күйүнчүлөр, бир-бирине түшкөн поезддар менен автобустар... Себеби күнүнүн биринчи жана экинчи чектеринде мыңдаш киши үзүнчө үйрөнүп жүрөт. Бардык адамдар өзүнчө жетүү керек болгон жерге барып жатат.
Башка бир көз алдынан кеткен нерсе, экономикалык өмүрдүн шаардын өзүнчө бардык бурчунда таралган болушу. Биринчи катта магазиндер, кафелер, ресторандар; бирнеше ырғыт жерде компаниялардын орталыктары, ачык күчөлөр, музеялар жана көлдүн жанындагы жүрүш үчүн жолдор бар. Жеке сектор менен мамилелер бир-бiri менен үйрөнүп жүрөт.
Бир үлгүдө, бул капитализмин барлык күркөтүүсү менен өзүн көрсөткөн шаар.
Бирок бул өтөнүн өзү бар: Өмүр өткөрүү өнөөтү өтө жогору. Күнүгүнкү чыгымдар, тамак-аш жана өзүн-өзүн өткөрүү өтө батыр. Эң көп жумушчулар үчүн бул жерде қандай өмүр өткөрүп жатканын өзüm үчүн да өзгөчө издөө керек экенин ойлаймын. Чындыгында, шаардын экономикалык үлкүнчүлүгү, анда жашаган бардык адамдардын өзүн-өзүн өткөрүү үчүн ыңгайлуу экенин белгилемейт.
Шикагонын халык саны 2,7 миллион. Мен өткөргөн убактымдын көпчүлүгүн өткөргөн орто району, The Loop, шаардын иш-жашыруу жана саал-сатылыштын өзүнөн өзү. Бул жерде жашаган адамдар менен, жакын жердеги райондордон жумушка келгендер менен саяхатчилер да көчөлөрдү толтуруп жатат. Бул көпчүлүк мен үчүн, көпчүлүк өзүн-өзүн өткөрүү үчүн өзүнүн халык саны менен эмес, ошол эле айланасы менен байланышында экономикалык жана транспорттуу байланыштары менен да бааланышы керек экенин ойлап көрдүм.
Архитектурасы үчүн да башка бир жакты ачып койуу керек. Чикагонын жакшы болушуна гөлөмдөр гана эмес, үзүлгөн үйлөр, өзөн, көпүрөлөр, кең көчөлөр жана Мичиган көлүнүн бирлесүүсү. Эсепте өзөн бойлап жүргөндө, сиздин эки жактагы үйлөрдүн көзөнөкөрлөгү анык. Тарыхын үйрөнгөндө, сиз бул үйлөргө үзүлгөн көз карашыныз өзгөрөт. Башкача айтканда, бул күчтүү иш көзөнөкөрлөгүндө адамдар жүрүп, тынышып калышы үчүн күрөшүүчү аймактардын бар экендиги маанилүү.
Төмөнкү үч күнүнөн кийин, чикагонын барлык ишенимдүү жерлерин жана шаардын көз алдында көргөн көчөлөрүн көрүү, шаардын барлык ишенимдүүлөрүн түшүнүүгө жетпейт. Көпчүлүк үчүн, өзгөчөлүк, киреше ара-бөлүгү жана өмүрлөшүүнүн күтүмү бар. Көргөн үзүлгөн орточо аймактардын шаардын барлыгын көрсөтпөгөнүн үзүмдүн. Бирок, бул үчүн өзүмдүн саяхат китебимди жазып жатам, өзүмдүн өзгөчөлүгүмдүн үстүнөн.
Бир нече күн бefore мен Сикагонын үзүнө көз салган жерге келгенм, бүгүнкү күнгө чейин көп нерсе үйрөнгөн жерге кетүүм керек. Мен Сикагоны өзүмчө өзгөчө үйрөнүп жатам. Мен бул өлкөдө өткөрөтүн үзүмдөгү көп шаарлардан бири болушу үчүн үмүттөнүм.
Бүгүнкү күнгө чейин Шикаго, жакшы архитектурасы, күрчөгөн көчөлөрү жана иш-чыгармаштык ылымы менен эсимде орун алды.
Пикирлер (0)
Азырынча пикир жок.